Przeskocz do treści

Marcin S. Wilga @ Sławomir Zieliński

Marcin S. Wilga

W OBRONIE „TRÓJMIEJSKIEGO” DZIKA

W ostatnich latach zjawisko ekspansji dzikich zwierząt, m. in. dzików i lisów, na obszar zabudowany Trójmiasta nasiliło się, zaś jego mieszkańcy mogli zapoznać się z nowym zjawiskiem – „miejskim” polowaniem na dziki. Celem tych polowań było zredukowanie liczebności populacji tego zwierzęcia, które zaakceptowało miasto jako swój biotop. Uprzednio stosowano mniej drastyczne sposoby redukcji poprzez wyłapywanie dzików przy pomocy odłowni, zaś schwytane osobniki wywożono w odległe tereny zalesione. W prasie ukazało się kilka artykułów na ten temat, a za główną przyczynę ekspansji dzików na tereny miejskie uznano ich „dokarmianie” przez mieszkańców. Jednak bliższe przyjrzenie się temu zjawisku wskazuje, że istotnych przyczyn jest nawet kilka. Wybrane przyczyny to:

  • zajęcie części przyleśnych siedlisk przez budownictwo mieszkaniowe,
  • częsta penetracja lasów przez turystów i puszczanie luzem psów,
  • niedobór w TPK zasobów właściwego pożywienia (żołędzie, bukiew i in.) wskutek m. in. masowej wycinki owocujących dębów i buków,
  • całoroczne prace przy wyrębie drzew (hałas, dewastacja środowiska),
  • notoryczne polowania.

Znaczna część lasów na granicy z obszarami rolnymi i drogą obwodową Trójmiasta została ogrodzona siatką, co uniemożliwia zwierzynie wyjście na okoliczne pola uprawne. Podczas budowy tej drogi w latach 70. XX w. zamknięto korytarze ekologiczne, co zwiększyło możliwość tzw. chowu wsobnego u części zwierząt. W następstwie tych czynników część populacji dzików i lisów odwiedza siedliska antropogeniczne Trójmiasta (tereny zabudowane) – vide: fotografie. W poszukiwaniu pokarmu dziki okupują niezabezpieczone śmietniki, ryją miejskie trawniki w poszukiwaniu m. in. pędraków, a lisy polują m. in. na tutejsze gryzonie (myszy, szczury) i miejskie gołębie.

Wspomniana redukcja populacji dzików, także tych przebywających na obszarze zabudowanym miasta, przynosi wyłącznie „złudną poprawę” krótkoterminową. Badania naukowe teriologów (specjalistów od ssaków) wskazują na szereg negatywnych zjawisk towarzyszących polowaniom. Wykazano, że polowania są przyczyną wzrostu zachorowań na Afrykański Pomór Świń (ASF) w Polsce. Pokazuje to schemat blokowy opracowany przez prof. Michała Żmihorskiego dyrektora Instytutu Biologii Ssaków PAN w Białowieży.

Dzik euroazjatycki (Sus scrofa) – ssak z rodziny świniowatych; długość ciała do 155 cm, wys. barkowa do 120 cm, masa ciała do 300 kg; zamieszkuje głównie lasy liściaste o dużym udziale drzew wielkonasiennych (dąb, buk) oraz wilgotne lasy i zarośla (olsy, łęgi, trzcinowiska); na polach trzyma się w zbożach i śródpolnych zaroślach. Obecnie coraz częściej penetruje obszary zabudowane aglomeracji trójmiejskiej i innych miast w Polsce.

Grafika autorstwa prof. Michała Żmihorskiego, oryginał poniżej [opr. graf. M.S. Wilga]
Grafika autorstwa prof. Michała Żmihorskiego

Trójmiejskie ssaki... fot. Marcin S. Wilga

Sławomir Zieliński

Zapolować w Trójmieście

Myśli przewodnie:

(...) Nie wnikam w status ontologiczny jelenia, pytam o to, co siedzi w głowie mojego bliźniego, który syci się tym, że coś żyło, a teraz leży martwe w kałuży krwi. (...)

Szymon Hołownia, marszałek sejmu RP, Obciach moralny, Wprost, 3/2013: s. 37

(...) Ten dzień po prostu nadal wraca (...)”

Maciej Kaczorek, mieszkaniec gdańskiego osiedla Niedźwiednik,

świadek rzezi dzików dokonanej przez myśliwego na osiedlowym boisku szkolnym

Wprowadzenie

Przemoc i krzywda nigdy nie były zwyczajowo wpisane w „genotyp Gdańska i okolic”. Ta obecnie już metropolia siostrzanych nadbałtyckich miast i ich otoczenia była „od zawsze” obszarem wielowątkowej kreatywności, hanzeatyckich powiązań kulturowych i handlowych, ośrodkiem nauki i ewolucyjnego doskonalenia się relacji społecznych, naznaczonych różnorodnością, empatią i tolerancją. „Tamten dawny, bardzo bogaty i liczący się w Europie Gdańsk - miasto wielu narodowości, odmiennych kultur, religii i języków, najbardziej międzynarodowe ze wszystkich miast Rzeczypospolitej, stanowił jedyną w swoim rodzaju wspólnotę odmienności1. Przemocy i krzywdy jednak co jakiś czas tutaj doświadczano, a przykładowe lata 1807, 1939, 1968, 1970, 1981, 2019 przyniosły traumę, ból, cierpienie i śmierć.

Wydawać by się mogło, że w związku z takimi uwarunkowaniami przyzwolenie na zabijanie nie powinno mieć tu prawa bytu, nawet na poziomie epizodycznym, a tym bardziej w dłuższym okresie czasu. Tymczasem, o zgrozo, tak nie jest. Już od kilkudziesięciu lat w granicach administracyjnych Gdańska, Sopotu, Gdyni, Rumi, Redy, Wejherowa oraz sąsiadujących gmin dokonywana jest planowa krwawa eksterminacja zwierząt. Strzelają i zabijają myśliwi. A że znaczący obszar w tych granicach stanowi Trójmiejski Park Krajobrazowy (TPK), strzelają także w nim. W ważnej i cennej pod względem przyrodniczym i społecznym makrostrukturze krajobrazowej, integrującej tę część Pomorza Wschodniego (Gdańskiego).

Park. Coraz bardziej śródmiejski.

TPK, którego około 90% powierzchni stanowią lasy, to obszar coraz bardziej przestrzennie izolowany postępującym procesem „domykania” jego granic antropogennymi formami zabudowy. O ile od strony generalnie wschodniej proces ten ma raczej charakter „dopełniania” inwestycjami tych już od dawna istniejących, o tyle od zachodu przybrał formułę dynamicznego rozwoju suburbiów i powiększania zasobu osiedli mieszkalnych. Tym samym TPK staje się w coraz większym stopniu wielkoobszarowym parkiem śródmiejskim, ze wszelkimi tego faktu środowiskowymi i ekologicznymi konsekwencjami. I wszystko wskazuje na to, że jest to proces nieodwracalny.

Pod względem funkcjonalnym TPK świadczy na rzecz lokalnych społeczności, ale i gości oraz sympatyków „z zewnątrz”, rozliczne usługi ekosystemowe, wśród których wiodącą rolę wydają się pełnić funkcje: wodo- i glebochronna (w tym ochrona warstw wodonośnych i podziemnych zbiorników wody pitnej), morfologiczna czyli rzeźbochronna (m.in. z uwagi na to, że trójmiejski „bad land” strefy krawędziowej wysoczyzny Pojezierza Kaszubskiego to jeden z zaledwie kilku tego typu obszarowych unikatów w skali świata), klimatotwórcza w tym zdrowotnościowa (szczególny przykład – lasy uzdrowiskowe Sopotu), rekreacyjna (różne formy aktywności ruchowej), poznawcza, w tym dydaktyczna i naukowa oraz ochrony unikatowego krajobrazu. Funkcje te uzupełnia zasób co najmniej kilku innych z puli społecznych i przyrodniczych oraz funkcja gospodarcza – praktycznie niemożliwa do pogodzenia z większością pozostałych. Ponadto postrzegana ostatnio jako prowadzona w sposób bezrefleksyjny i rabunkowy2. W ramach funkcji gospodarczej mieszczą się polowania.

Myśliwy. Samonapędzający się „fenomen”.

Jakiś czas temu myśliwi, a wśród nich liczni leśnicy3, uwierzyli w mit o swojej leśnej wszechwiedzy, niezbędności i nieomylności. Tkwią w tym micie nadal. Przekonują także, że Polski Związek Łowiecki to organizacja, która sama się finansuje – ostatnio tak stwierdził nowy szef rady nadzorczej PZŁ, były siatkarz Marcin Możdżonek4 (...). Robią wiele, aby uwierzyli w ten mit także niepolujący. Umyślili ponadto, że strzelanie i zabijanie jest rzekomo niezbędnym elementem gospodarki leśnej. Ogłosili swój zapał i kompetencję do „regulacji” populacji wybranych gatunków zwierząt, które to predyspozycje starają się odnieść do całej przyrody, aspirując przy okazji do ingerowania w funkcjonowanie populacji ludzkich. Również w Trójmieście. Innymi słowy – usiłują narzucić nam wszystkim, jak mamy żyć. Prowadzenie polowań w granicach administracyjnych jednostek osadniczych, w tym wielkich miast, jest tego najlepszym przykładem.

Jako prawny fundament podtrzymywania legendy o sobie wymyślili dwa akty prawne – Ustawę z 28 IX 1991 r. o lasach i Ustawę z 13 X 1995 r. Prawo łowieckie. Zapisy w nich zawarte spowodowały, że znaczące tereny Polski zostały przez myśliwych w majestacie prawa zawłaszczone. Także TPK. Jak to możliwe, skoro jest to obszar położony w granicach administracyjnych miast? Ano możliwe, dzięki rozmyciu zapisu z art. 26 p. 2) ww drugiej ustawy. Zapis ten stanowi, że: „W skład obwodów łowieckich nie wchodzą: (...) tereny w granicach administracyjnych miast; jeżeli jednak granice te obejmują większe obszary leśne lub rolne, z obszarów tych może być utworzony obwód łowiecki lub mogą być one włączone do innych obwodów łowieckich (...)”. „Konia z rzędem” osobie, która poda precyzyjną definicję słowa „większe”. Istotność tej „furtki prawnej” w trójmiejskiej skali lokalnej obrazuje najlepiej wpis zamieszczony na stronie Nadleśnictwa Gdańsk – administrującego znaczącą częścią lasów TPK: „Jeden obwód łowiecki ma dla Nadleśnictwa Gdańsk znaczenie szczególne – jest to obwód nr 69 leżący na terenie gmin Gdańska, Sopotu i Gdyni. Na tym terenie polowań dokonują doświadczeni myśliwi będący większości [pisownia oryg. – przyp. SZ] w Służbie Leśnej. W tym obwodzie łowieckim priorytetem jest rozrzedzenie istniejącej populacji dzika.”5

Sąsiedztwo. Zabić dzika w TPK.

Ten o wyjątkowo złej sławie obwód łowiecki nr 69 to Ośrodek Hodowli Zwierzyny Nadleśnictwa Gdańsk. To tu rozpisuje się co roku śmiercionośny dokument zwany rocznym planem łowieckim, w którym określa się liczbę zwierząt poszczególnych gatunków do zabicia w Aglomeracji Trójmiejskiej. Równolegle i w sposób ciągły przenika do przestrzeni medialnej myśliwska narracja o rzekomym zagrożeniu płynącym ze strony zwierząt, ich niczym nieskrępowanej „groźnej” rozrodczości i wynikającej z tego konieczności ich uśmiercania. Dla zawodowych ekologów jasne jest, że w tej narracji nie uwzględnia się w żaden sposób naturalnych wewnątrzgatunkowych i biocenotycznych mechanizmów regulacji liczebności populacji, a wśród nich np.: współzależności międzygatunkowych z organizmami nie będącymi pokarmem, wpływu gęstości populacji na jej osobniki, np. na śmiertelność populacyjną, dostępności pokarmu i schronień, oddziaływania powiązanych pasożytów oraz drapieżców, konkurentów, mechanizmów genetycznego sprzężenia zwrotnego itd. Prymitywizm narracji myśliwych nie zaskakuje – opieranie się li tylko na jednym parametrze grupowym populacji jakim jest liczebność, jest od lat w tym środowisku stosowane, zaś obwód łowiecki nr 69 nie jest tu jakimś szczególnym wyjątkiem w skali Polski.

Ciągle trudno zrozumieć, jak to jest możliwe, że dopuszcza się myśliwych do zabijania w Trójmieście. W przestrzeni, gdzie las przenika się z zabudową miejską w sposób naprawdę miejscami skomplikowany. I że przyzwolenie to jest skutkiem nie tylko starań samych zainteresowanych strzelających „hobbystów”, ale także urzędów (Gdańsk, Gdynia). Szerokim echem odbiło się ostatnio np.: zatrudnienie przez Urząd Miasta w Gdańsku „myśliwego miejskiego”6, umieszczenie pro-myśliwskich tablic w parku miejskim Wronia Górka czy nawet wydatkowania znaczącej kwoty z budżetu obywatelskiego na uśmiercenie określonej liczby dzików7.

Trudno ponadto nie zauważyć, że uprawianie od kilkudziesięciu już lat myśliwskiego procederu w Trójmieście nie przynosi żadnych wymiernych efektów, poza dostarczaniem myśliwym emocji i pewnie nabywaniem przez nich przekonania o istotności „misji”. Mieszkankom i mieszkańcom Aglomeracji przynosi to tylko stres i traumę. A zwierzętom okrutną śmierć. Także śmierć w męczarniach, będącą wynikiem postrzeleń. Nie bez przyczyny w wycenach łowieckich Nadleśnictwa Gdańsk widnieje pozycja za postrzelenie (nie zabicie) sarny, dzika czy jelenia8. Według różnych szacunków myśliwi ranią nawet 25-30% zwierząt do których strzelają9. W przypadku ptaków wskaźnik ten jest zdecydowanie wyższy – nawet do 60%!) (materiały Koalicji Niech Żyją!).

Studium przypadku. Zabić dzika na boisku szkolnym.

W przeddzień wyborów parlamentarnych 14.X.2023 r. urządzono krwawą jatkę dziczej rodziny uwięzionej na boisku szkolnym SP nr 38 na gdańskim osiedlu Niedźwiednik10. Bezmyślnym i okrutnym egzekutorem był myśliwy z firmy wynajętej przez urząd, przy asyście Straży Miejskiej. Strzelał w odległości 65 m od najbliższych zabudowań mieszkalnych, w obecności ludzi, w tym młodych. Z danych uzyskanych od naocznych świadków i wyczytanych w lokalnych mediach można zestawić taki oto obraz i uwarunkowania tego bulwersującego zdarzenia. Dziki ugrzęzły na boisku szkolnym. W bezpośredniej bliskości znajduje się TPK, a w nim, jak to przy osiedlu, szlaki spacerowe. Była możliwość wypuszczenia dzików. Takie sugestie padły. Według pracownicy UM w Gdańsku dziki stwarzały realne zagrożenie. Dyrekcja SP nr 38 nie odniosła się do sprawy. Pytani urzędnicy UM w Gdańsku „nie widzą problemu”11. Myśliwy strzelał w pozycji leżącej istotnie zwiększając prawdopodobieństwo trafienia przypadkowej osoby. Na boisku, w pobliżu szkolnej stołówki i na schodach pozostały do popołudnia następnego dnia (dzień wyborów) krwawe ślady po wleczeniu martwych zwierząt do samochodu. Potem zmył je deszcz.

RAMKA (do Studium przypadku)

Maciej Kaczorek

Byłem przekonany, że je wypuszczą. Zrobiłem, o co prosili i opuściłem boisko SP nr 38. Zacząłem chodzić wzdłuż ogrodzenia, bo byłem ciekaw, którędy dziki weszły na teren szkoły. Wtedy usłyszałem pierwszy strzał. Dostrzegłem myśliwego w odległości ok. 20 m od siebie. Zacząłem krzyczeć, żeby przestał, ale nic sobie z tego nie robił, strzelał dalej. Drugi strzał nie tylko słyszałem, ale i widziałem. Próbowałem odnaleźć strażników miejskich, ale się przemieścili. Na boisko bałem się już wchodzić. Dałem za wygraną. Zziębnięty i przemoczony wróciłem do domu. Napisałem na grupie, że dziki zostały zabite. Kilka minut po tym zdarzeniu w okolicy, na terenie dawnej strzelnicy, czworo dzieci spacerowało z psem”.

Pani Joanna, mieszka kilka ulic dalej od boiska SP nr 38

Nie mogę spać, odkąd to się stało. Znałam te dziki, mijałam je na spacerach z psem. To była wielka rodzina – rodzice i dzieci. Były spokojne, nikomu nie wadziły. Dziki są bardzo mądre, wrażliwe i z gruntu pokojowe. Ryjąc trawniki w poszukiwaniu larw, zjadają szkodniki. Jestem zdziwiona, że nagle zaczęły bardzo przeszkadzać przekopane i tak słabo pielęgnowane trawniki, ale nie przeszkadzają trawniki rozjeżdżone przez auta, w szczególności w centrum miasta w sezonie turystycznym”.

Grażyna Głogowska, prezeska Fundacji „Umysł” im. Alfreda Buttsa

Myśliwy urządził zwierzętom jatkę. Strzelał mimo obecności ludzi! Świadkami były dzieci i osoby dorosłe. Uczennice i uczniowie widzieli i słyszeli wystrzały, a następnego dnia krwawe ślady, które zostawiły dziki wleczone po boisku i schodach. Akcja została przeprowadzona z naruszeniem podstawowych przepisów prawa i zagrażała życiu postronnych osób”.

Zainteresować dzika lasem.

Jest faktem, że zwierzęta, zwłaszcza dziki, lisy, ale także np. sarny, lgną do miast. To jednak nie wynika tylko z tego, że w mieście znajdują nieraz łatwo dostępny, a i nierzadko atrakcyjny smakowo pokarm12. One tam generalnie i skądinąd paradoksalnie szukają spokoju i schronienia. W Aglomeracji Trójmiejskiej i w innych dzieje się tak także dlatego, że:

  • sukcesywnie, dzięki antropopresji, a zwłaszcza trwałemu przekształcaniu przestrzeni przez człowieka, ograniczane są areały życia zwierząt13,
  • tereny jeszcze względnie wewnętrznie nieprzekształcone inwestycyjnie, np. TPK, podlegają narastającej wielowątkowej presji człowieka,
  • wśród presji tej wiodącą rolę pełni gospodarka leśna14, w tym polowania; jest to zestaw permanentnie wykonywanych czynności zakłócających behawior zwierząt; nie bez przyczyny np. obserwowane są noclegi dzików na obszarze ogrodów działkowych – tam póki co się nie poluje (choć przy nich już tak) i nie jeżdżą harvestery,
  • jednym z kolejnych kluczowych czynników negatywnych stymulujących ruch dużych ssaków wydaje się być spuszczanie psów ze smyczy w trakcie leśnych spacerów.

Konkluzja

Sprawa dopuszczalności polowań w Aglomeracji Trójmiejskiej, w tym w TPK, nie jest kwestią wewnętrzną myśliwych, leśników i co poniektórych urzędów. Na tym terenie żyje ponad 1 mln ludzi! Tutaj nie ma miejsca na ryzyko związane z posyłaniem kul, brenek i śrutu w non stop eksplorowaną przez ludzi przestrzeń15. Ta sytuacja wymaga społecznej dyskusji, finalnie zaś zorganizowania referendum dla mieszkańców w sprawie myśliwskiego zabijania zwierząt16. Wyniki badań ankietowych, np. przeprowadzonego onegdaj przez autora na próbie ponad 1 tys. uczennic i uczniów pięciu trójmiejskich szkół17 dają asumpt do przemyśleń18. I przemyślenia te nie rokują dobrze dla dalszej obecności myśliwych w tym regionie. Co mnie osobiście wcale nie martwi.

Podziękowania

Dziękuję za materiały, dyskusje i wsparcie: Dorocie Abramowicz, Danucie Czachor, Dorocie Rancew-Sikorze, Iwonie Zielińskiej, Andrzejowi Garbalewskiemu, Maciejowi Kaczorkowi, Agnieszce Kukowskiej, Ewie Zielińskiej, Pawłowi Szutowiczowi, Marcinowi S. Wildze, Brunonowi Wołoszowi. Składam specjalne podziękowania dla Doroty, Dominiki, Moniki i innych Osób broniących dzików na ul. Długiej w Gdańsku w każdy czwartek przed polowaniami, a także Aktywistek i Aktywistów z Koalicji Las jest Nasz Pomorze Gdańskie. Redakcji Dzikiego Życia dziękuję za zaproszenie do napisania tego tekstu. Pojawił się on tutaj i być może pojawi się też w DzŻ. To kolejny tekst o tzw. zwierzętach łownych, które garną się do dobrych ludzi, a uciekają od złych.19 Szkoda, że wśród tych dobrych napotykają także tych drugich. Specjalne pozdrowienia przesyłam dla: Olgi Tokarczuk, Agnieszki Holland i Zenka Kruczyńskiego.

Piśmiennictwo, źródła

  1. https://gdansk.pl/turystyka-w-gdansku/historia-gdanska,a,1792
  2. Zieliński S., Wilga M. S., Kochańczyk M., Wołosz B., Kruczyński Z. 2022. O ten las za daleko! Rozrachunek społeczny postępowania Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe w Trójmiejskim Parku Krajobrazowym. Wydawnictwo Arche, Sopot.
  3. szacuje się, że około 80% leśników zatrudnionych w PGLLP poluje
  4. https://sportowefakty.wp.pl/siatkowka/1098157/byly-siatkarz-szefem-mysliwych-osoby-lamiace-prawo-powinny-byc-wyrzucane-z-hukiem
  5. http://nadlesnictwo.gdansk.lasy.gov.pl/lowiectwo
  6. https://gdansk.pl/wiadomosci/Jest-miejski-mysliwy-Nie-po-to-by-strzelac-do-zwierzat,a,47839
  7. https://instytutsprawobywatelskich.pl/gdansk-stawia-na-eksterminacje-dzikow-tusze-do-zagospodarowania/
  8. http://nadlesnictwo.gdansk.lasy.gov.pl/lowiectwo
  9. Micińska-Bojarek M. 2014. Łowiectwo. Aspekt humanitarno-prawny. Wydawnictwo Naukowe Silva Rerum, Poznań.
  10. https://trojmiasto.wyborcza.pl/trojmiasto/7,35612,30368356,w-gdansku-mysliwy-miejski-zastrzelil-osiem-dzikow-na-boisku.html
  11. https://wiadomosci.onet.pl/trojmiasto/w-gdansku-odstrzelili-dziki-na-boisku-szkolnym-urzednicy-nie-widza-problemu/
  12. https://www.zawsze pomorze.pl/trojmiasto-dzik-problem-udomowiony-gatunek
  13. Garbalewski A. 2000. Czy dziki muszą być problemem dla miasta? Gawron, 2: 6-8.
  14. Przewoźniak M. 2017. Ochrona przyrody i krajobrazu Kaszub. Studium krytyczne z autopsji. Bogucki Wydawnictwo Naukowe, Gdańsk-Poznań.
  15. Morska I. 2019. Mroczna męskość myśliwego. Czas Kultury, Instytut Anglistyki i Amerykanistyki, Uniwersytet Gdański, 1: 137-144.
  16. Zieliński S., Wilga M. S., Kochańczyk M., Wołosz B., Kruczyński Z. 2022. O ten las za daleko! Rozrachunek społeczny postępowania Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe w Trójmiejskim Parku Krajobrazowym. o p cit.
  17. http://mikrobiotop.pl/index.php/2017/05/15/297/ Biedni, osaczani, obiektywni myśliwi ?
  18. patrz też świetna analiza https://instytutsprawobywatelskich.pl/gdansk-stawia-na-eksterminacje-dzikow-tusze-do-zagospodarowania/
  19. Zieliński S. 2019. Dzik. Co mu z tego, że "mądry i odważny". Dzikie Życie, 2: 10-13.
Dzik. Uwielbiam dziki. Sopot-Stawowie fot. S.Zieliński
Protest przeciwko polowaniom, Gdańsk, Długi Targ Marcin S. Wilga, Iwona Zielińska, Danuta Czachor, fot. S.Zieliński



Wystawiona na stronie Fundacji Dziedzictwo Przyrodnicze petycja w sprawie poparcia powstania Kaszubskiego Parku Narodowego już "wstępnie finiszuje" (!!!). Niby w tym nic zaskakującego, ale gdyby zaznaczyć, że to dopiero 6 dzień jej funkcjonowania w sieci, to robi się co najmniej interesująco. I obiecująco na przyszłość.

https://przyrodnicze.org/petycje-2/czas-na-kaszubski-park-narodowy/

Dynamika petycji, a raczej tempo podpisów wsparcia tej światłej idei, zadziwiły mnie. Projektowane do zebrania 7,5 tys. podpisów, w myśl założenia 1 podpis/1 ha terenu (jednego z proponowanych wariantów przebiegu granic), uzyskane zostanie z całą pewnością dużo szybciej niż szacowali twórcy dokumentu. Wypada się tylko cieszyć.

Korzystając z okazji, mając też na uwadze jak to u mnie względy dokumentacyjne, serdecznie dziękuję Wszystkim tym, którzy podpisali. Bardzo dziękuję. I mam nadzieję, że "finiszowanie" będzie spektakularne. I szybkie. Jak zbiór podpisów dotąd. A o zmęczeniu (niby statystyczna cecha "końcówek") nie będzie w tym przypadku mowy.

A kto jeszcze nie podpisał.... Zachęcam. Bardzo zachęcam. Dla dobra przyrody i tego Narodu. I innych Narodów. Ale i - a może przede wszystkim - lokalnych społeczności, oby przekonanych o słuszności wprowadzenia w życie tej idei.

A Wasze zaangażowanie i zainteresowanie społeczne dedykuję pamięci nieodżałowanego prof. Romana Andrzejewskiego. Zoologa, ochroniarza przyrody i filozofa. Jednego z moich niezapomnianych Nauczycieli. Gdyż to właśnie On, około 30 lat temu przewidział, że potrzeby społeczne będą w najbliższej przyszłości ważnym argumentem za tworzeniem parków narodowych. A także rezerwatów i innych szczególnych form ochrony przyrody.

Specjalne podziękowania składam dla Ekipy Fundacji Dziedzictwo Przyrodnicze, zwłaszcza zaś "za całokształt" dla Kolegi dr Pawła Sredzińskiego (przepraszam Pawle, moja klawiatura nie wbija dużej literki "ś").

PS. Kończąc - dziękczynna dla Wszystkich, którzy wsparli petycję, losowo wybrana fotka, z terenu Lasów Mirachowskich. Wykonana przeze mnie w odległej przeszłości, tj. ok. 35 lat temu.... Wybór padł na Jezioro Kamienne i wspaniały Diabelski Kamień dr Feliksa Krawca, a potem prof. Wieśka Fałtynowicza.... A pod głazem mój starszy (ale wówczas młody) Syn Leszek.... drugiego Syna Mateusza jeszcze wtedy na świecie nie było.... Ale i jeden i drugi pokochali przyrodę. Ich rodzice też. Każde na swój pro-ochroniarski sposób.

Sławomir Zieliński

To będzie jeden z najkrótszych wpisów na Mikrobiotopie. Ale - tak go postrzegam - jeden z najważniejszych. Otóż dzisiaj rano zerknąłem w ongiś (1994 r.) podarowaną mi przez jednego ze Współautorów, mile wspominanego nauczyciela przedmiotu pt. Ekonomika leśnictwa i ponadto brata mojego śp. wujka Tadka Płotkowskiego, książkę:

Hugh G. Miller, Lech Płotkowski "Polityka leśna i gospodarowanie kapitałem leśnym", dofinansowana ze środków Wspólnoty Europejskiej w ramach programu Tempus-JEP 1643 przy częściowej pomocy DGLP, OIKOS sp. z o.o., 1994, Warszawa.

I znalazłem na str. 34 zdanie, które postrzegam li tylko w kategoriach pisarskiego geniuszu. Brzmi ono tak:

"Całość polityki leśnej zazwyczaj nie jest uświęcona prawem, chociaż wiele jej aspektów bywa zamieszczanych w ustawach leśnych, czasami ze wskazaniem organu ponoszącego odpowiedzialność za formułowanie tej polityki."

I tak sobie pomyślałem, że na tym właśnie polega wspieranie się przemyśleniami mądrzejszych od nas. Także WYKSZTAŁCONYCH, EMPATYCZNYCH I KRYTYCZNYCH leśników, bo dr hab. Lech Płotkowski kimś takim właśnie jest. I są nimi, bądź też były, takie Osoby jak: Prof. Rykowski, Prof. Konecka-Betley, Prof. Witkowska-Żuk, Prof. Andrzejewski, Prof. Gutowski, Prof. Starzyk, Prof. Dominik, Prof. Szujecki, dr Parusel, Prof. Wiśniewski, Inne, Inni.....

Natomiast co do polityki leśnej, prawa i odpowiedzialności. To wypisz wymaluj rzeczywistość, w której PGL Lasy Państwowe - substytut czegoś, co mogłoby być lepsze i dobre, a jest obecnie nadal chciwe i wsobne, nie ma nawet osobowości prawnej. Ma "za to" udziwniony status niby-przedsiębiorstwa (korporacyjnego). A gdy "czuje się" pokrzywdzone, np. słuszną społeczną krytyką poczynań - występuje w imieniu Skarbu Państwa z powództwa prywatnego (vide sprawy SLAPP w Polsce - jest ich jeszcze 11, pomimo zmiany rządu !!!), w tym sprawa trójmiejska przeciwko Brunonowi Wołoszowi. Jednak powrót do "sfery finansów publicznych" PGL LP postrzegają jako największe dla siebie zagrożenie. Coś więcej ? Nic dodać, nic ująć. Może tylko ciągle to: PGL Lasy Państwowe z powrotem do budżetówki ! Miłego dnia.

Marcin S. Wilga Sławek Zieliński

Minęło już ponad pół roku, a Zamawiający w ww temacie, Urząd Miasta w Gdańsku, jak milczał, tak milczy. A jeśli coś mówi, to słabo społecznie słychać. Nie wiemy (Marcin i Sławek), czy milczenie jest złotem a mowa srebrem. Jesteśmy przedstawicielami nauk ścisłych, wybranych nauk przyrodniczych zwłaszcza. Wiemy ponadto, co proponujemy. "Z sufitu" się to nie wzięło. To efekt już kilkudziesięcioletnich obserwacji terenowych, analiz, pilnego czerpania z wiedzy i doświadczeń mądrzejszych od nas, ponadto studiów literaturowych ... A z drugiej strony empatycznej przyszłościowej (prognostycznej) troski o Trójmiasto i o jego lokalne społeczności.

Sami Państwo oceńcie - przed wami Koncepcja do waszego wglądu. O ile życzycie sobie, aby o przyszłości waszej i waszych potomnych decydowały gremia bezrefleksyjnie eksploatujące Trójmiejski Park Krajobrazowy, to jednak czytać nie warto. Szkoda czasu. Jeśli jest inaczej - zachęcamy. I to bardzo. To naszym nieskromnym zdaniem lektura wręcz obowiązkowa dla światłej części społeczności Gdańska, a także - Sopotu i Gdyni. A Zamawiający, miasto Gdańsk, może i w powiedzenie o milczeniu uwierzyło. Mamy nadzieję, że niezbyt dosłownie.

O ww koncepcji w szeroko zakreślonej przestrzeni społeczno-medialnej "zadziało się" dotąd (pół roku), według naszej wiedzy, tylko raz. I chwała za to niezależnemu tygodnikowi "Zawsze Pomorze". W świetnym artykule z dnia 18 III 2024r. pt.: "Rezerwat Lasy Oliwskie. Mieszkańcy Trójmiasta zadecydują o jego wielkości?" pióra Doroty Abramowicz. I wyimkiem z podsumowania tego tekstu chcielibyśmy zacząć, a potem już materiały naszej Koncepcji do wglądu.

- Prace nad ostatecznym kształtem dokumentu wciąż trwają - wyjaśnia Paulina Chełmińska z referatu Prasowego Biura Prezydenta Gdańska, dodając, że do podjęcia decyzji potrzebne będzie jeszcze przeprowadzenie spotkań wewnętrznych oraz zasięgnięcie opinii nowego Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych, Andrzeja Schlesera.

Warto jednak przede wszystkim, naszym zdaniem, zapytać o opinię lokalne społeczności - mieszkańców Trójmiasta, tj. tych, którzy chodzą na spacery do lasów TPK, jeżdżą tutaj rowerami,biegają, zbierają w nich grzyby, regenerują się zdrowotnie, obserwują, malują obrazy, uczą o przyrodzie, badają ją, no i twórczo podglądają owady, ptaki itd.

Zadajmy publicznie kilka pytań. Na ile warto chronić Trójmiejski Park Krajobrazowy? Jak duży obszar powinien stać się rezerwatem? Z czego, w imię ochrony przyrody, gotowi jesteśmy zrezygnować, a na co możemy się zgodzić? I czy rozumiemy, jak wiele można będzie na tym zyskać teraz i w przyszłości?

Bo - w końcu - to jest nasz las. A potem będzie naszych dzieci i wnuków. I chyba powinniśmy już przyjąć za ten las odpowiedzialność.

https://www.zawszepomorze.pl/artykul/12260,rezerwat-lasy-oliwskie-mieszkancy-trojmiasta-zadecyduja-o-jego-wielkosci

Miłej i twórczej lektury życzymy. Ku chwale nieprzeciętnej (jeszcze) TRÓJMIEJSKIEJ PRZYRODY. I poprawie warunków życia LOKALNYCH SPOŁECZNOSCI.

Analiza SWAT
Analiza SWAT
Analiza SWAT
Wariant minimalistyczny
Wariant eklektyczny
Wariant holistyczny

Posłowie (Sławek)

Tak się jakoś przypadkowo złożyło. W dniu 29 II 2024r. wybrałem się do swojego ulubionego buka na Górze Schwabego w Lasach Oliwskich. Ten buk ozdobił okładkę (patrz wyżej lub poniżej) opracowania. To było jeszcze w roku 2023 (grudzień). Zastałem tylko pniak. Buk został ścięty. Piękny biocenotyczny buk z dziuplą wewnątrzpniową, "dwójka", z nietypową naroślą w części odziomkowej pnia i na nabiegach korzeniowych, rosnący tuż przy szlaku turystycznym, na szczycie ciągu pagórów morenowych, w bardzo malowniczym miejscu. Zrobiłem poster. Na pamiątkę, ale i dla udokumentowania zawodowej abnegacji administratora terenu (Nadleśnictwo Gdańsk), który - pomijając brak uważności na głosy społeczne tj. głosy swojego pracodawcy - nie umie nawet przestrzegać zapisów dokumentów wewnętrznych. Tutaj konkretnie wskazówki nie wycinania drzew biocenotycznych zawartej w tzw. Programie ochrony przyrody dla Nadleśnictwa Gdańsk.

Mam nadzieję, że koncepcja tu upubliczniona nie podzieli losu tego drzewa.

Wielkie dzięki za wkład pracy, bezinteresowność i otwartość na współpracę dla Marka Tokarczyka - wydawcy ARCHE oraz Jurka W. Wołodźko - projektanta książki i osoby odpowiedzialnej za skład + przygotowanie do bezpłatnego pobrania tej pozycji dla wszystkich zainteresowanych. Niezdecydowanym polecam recenzję książki autorstwa Ewy Symonides - wybitnego biologa i byłej Głównej Konserwator Przyrody, do odnalezienia (wyszukiwarka) na Mikrobiotopie. Miłej lektury, choć książka niełatwa.

https://drive.google.com/file/d/1HnzvpMEjruR4ronZJzSXBW1Xp6vPFDlD/view

Sławek Zieliński Wschodniopomorskie Koło Terenowe Klubu Przyrodników

Nieszczęściem moim, w ostatnim zwłaszcza czasie jest to, że czas ten ciężko pokonać i nad nim zapanować. Wiele się dzieje, zmiany zachodzą (jak to w przyrodzie) na wielu poziomach i płaszczyznach środowiskowo/przyrodniczej szczegółowości.... Staram się jeszcze, ale wiele umyka - m.in. sprawa zaistnienia na Mikrobiotopie nie nowego przecież tematu projektowanego Kaszubskiego Parku Narodowego (KaszPNp) w Lasach Mirachowskich i na terenach przyległych. "Dziecka" - z początków XX wieku, Hugo Convetza, prof. Adama Wodziczki i przede wszystkim dr. Feliksa Krawca. Ponadto, jak to ładnie ujął Maciek Przewoźniak - pokłosia ewolucyjnej wizji i uporu "wyrobników polskiej nauki". Wśród nich: Pankau, Przewoźniak, Garbalewski, Szmytkowski, Wilga, Buliński, Giłka, Markowski, Żółkoś, Wantoch-Rekowski, Staszek, Czochański, Ciechanowski, Jan K. Kowalczyk, Inni. A ponadto wsparcia wielu wspaniałych "aniołów" tego terenu, a wśród nich: Herbichowie, Latałowa, Fałtynowicz, Szmeja, Symonides, Kistowski, Buczyński, Kolejne/Kolejni. Zaangażowanych społeczników i przedstawicieli mediów: Lewna, Szmytka, Abramowicz, Wołosz, Podolska, Kochańczyk, Zielińska, Czachor, Kruczyński, Książek, Szereg Kolejnych.....

Załączam linki poniżej. Poczytajcie, propagujcie, drukujcie, wspierajcie - dla dobra naszego i przyszłych pokoleń. Centralna część Pojezierza Kaszubskiego nie może być "na amen zajechana" "zrównoważonym" (sic!!!) leśnictwem, rolnictwem, osadnictwem, nieuporządkowaną rekreacją. Na tym obszarze, jak i na innych, trzeba też jak najszybciej pożegnać myśliwych - miejsce tego grona wzajemnej adoracji i pielęgnacji zaburzonego EGO jest ewentualnie na strzelnicach. I dobrze byłoby (panie pośle Kosiniaku Kamyszu, a w tle pani posłanko Pasławsko), aby to "bitne grono" nie broniło nas w razie agresji przed wiadomo kim. Sami się lepiej obronimy. Na trzeźwo. Nieprzebadanych, niestonowanych, zaburzonych itd. nam do obrony nie potrzeba. To kłopot w terenie, a jak ktoś nie wierzy to zachęcam do lektury (czasy pokoju):

HOME

Szopkę i słabej jakości marketing to możemy pooglądać przy innej okazji. A i ochronie przyrody to pukawkowe, zaśmiecające środowisko ołowiem grono na nic. Ewolucja trwa, czasy się zmieniają, śmietnik historii czeka - tam miejsce myśliwych.

Zachęcam do oglądania i lektury materiałów związanych z KaszPN projektowanym. Naukowców zachęcam dodatkowo do wsparcia petycji w sprawie powołania Kaszubskiego Parku Narodowego. Szukajcie jej za kilka dni na stronach Fundacji Dziedzictwo Przyrodnicze, Klubu Przyrodników, Fidelis Siluas i na Mikrobiotopie. A w najbliższej przyszłości na stronie internetowej KaszPNp. Temat nie upadnie, to już nie te czasy. Pozdrawiam serdecznie i dziękuję.

https://przyrodnicze.org/natropie/?doing_wp_cron=1718778418.9761669635772705078125

Zamieszczam zrzut jpg-ów z prezentacji mojego autorstwa, która miała miejsce w trakcie XXXIX Zjazdu Klubu Przyrodników w Lądzie nad Wartą w 2022 roku. W Zjeździe uczestniczyła diaspora Wschodniopomorskiego Koła Terenowego KP w składzie: Iwonka Zielińska, Danka Ciskowska, Ewa Wojtaś, Anna Mańkowska, Jarek Wojtaś, Sławek Zieliński. Dziękuję Pawłowi Szutowiczowi za inspirację szerszego upublicznienia tego materiału. Ponadto składam podziękowania wszystkim Twórczyniom i Twórcom materiałów źródłowych wykorzystanych w tworzeniu tego wystąpienia.

tytułem wstępu, gwoli wyjaśnienia i lapidarnie:

Pracodawcą Nadleśnictwa Gdańsk, jak i każdego z 430 funkcjonujących tego typu tworów w Polsce

są osoby posiadające obywatelstwo polskie.

Poniżej znajdą Państwo niewyczerpujący materiał e-mailowy z kontaktu przedstawiciela Nadleśnictwa Gdańsk z osobami z lokalnych trójmiejskich i pod-trójmiejskich społeczności. To jest materiał tegoroczny, wiosenny, ale optymizmem wiosennym nie powiało. Komentarz pozostawiam Państwu.

///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////Nadleśnictwo Gdańsk do Macieja Jankowskiego

Dzień dobry,

w nawiązaniu do wcześniejszych rozmów dotyczących dosadzenia drzew owocowych na skarpie przy ul. Bernadowskiej, chciałabym potwierdzić gotowość Nadleśnictwa Gdańsk do zorganizowania takiego sadzenia wspólnie z mieszkańcami, w kwietniu br. Posadzonych zostanie ok. 100 sadzonek leśnych drzew owocowych.

Będę wdzięczna za rozeznanie, czy są Państwo zainteresowani tą akcją i jaki byłby dogodny termin (w dniu powszednie, ewentualnie w sobotę). Skontaktuję się z Panem po świętach, by uzgodnić szczegóły.

Z poważaniem

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

Maciej Jankowski do Nadleśnictwa Gdańsk

Dzień dobry. 

Bardzo dziękuję za kontakt. O ile dobrze sobie przypominam, propozycja sadzenia drzew owocowych - jako kompensacji dla wycinki sosen rosnących wzdłuż ogrodzenia inwestycji Nowe Kolibki - padła ze strony Pana ///////// /////////////. Zważywszy na fakt, że działania kompensacyjne są obowiązkiem Nadleśnictwa Gdańsk jako zarządcy terenu, ich przeprowadzenie nie powinno być uzależnione od udziału mieszkańców. Proponuję zatem, by Państwo zaplanowali przeprowadzenie nasadzeń według Państwa uznania a następnie poinformowali mieszkańców o wybranym przez Państwa terminie. Oczywiście mogę przekazać tą informację sąsiadom i znajomym, jednakże najlepszym kanałem komunikacji z mieszkańcami jest rada dzielnicy. Ze swojej strony chciałbym tylko prosić o przekazanie rzetelnej informacji - dotyczącej m.in. okoliczności, w których złożono powyższą propozycję. A okoliczności te wyglądały tak, że na skutek presji mieszkańców i przeprowadzonego na ich prośbę społecznego audytu w wydzieleniu 237l, Nadleśnictwo Gdańsk wycofało się z niektórych zaplanowanych zabiegów, które budziły wątpliwości co do ich zgodności tak z kwestiami społecznymi, jak i z kwestiami ochrony przyrody, jak i nawet z dobrymi praktykami leśnymi. Uważam, że jeśli komunikacja na linii PGL LP - społeczeństwo ma być oparta na pełnej otwartości, to takie niuanse również powinny być komunikowane przy okazji proponowania wspólnych działań. Podobnie jak informacja o tym, że to, co zostało "oszczędzone" w wydzieleniu 237l zostało niestety wycięte w innym miejscu.

Najbliższe miejsce takich działań: https://www.bdl.lasy.gov.pl/portal/mapy?location=18.518581,54.459129

a wygląda to tak: https://photos.app.goo.gl/VwJGANEisELt6no58

///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

Sławomir Zieliński do kilku Osób

witam, zwłaszcza Ciebie, Maćku 

jako autor społecznej ekspertyzy, wykonanej niedawno na prośbę lokalnej społeczności Bernadowa:

Zieliński S. (mscr.). 2023. Raport ze społeczno-przyrodniczego pilotażowego audytu fragmentu ekosystemu lasu ujętego w granice oddziału/pododdziału 237l w administracji Nadleśnictwa Gdańsk leśnictwo Sopot (RDLP w Gdańsku) na obszarze przylegającym do Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego w okolicy ul. Bernadowskiej w Gdyni. praca społeczna, Sopot/Gdynia, 11-15 luty 2023 r.

w którym to opracowaniu pozwoliłem sobie - w oparciu o szczegółową analizę sytuacji terenowej - na obiektywne wykazanie bezdyskusyjnej indolencji administratora tego lasu tj. Nadleśnictwa Gdańsk w zakresie postrzegania roli i znaczenia tzw. drzew biocenotycznych w ekosystemie leśnym, pozwalam sobie stwierdzić, co następuje:

  • w pełni podzielam poglądy M. Jankowskiego w przedmiotowej sprawie wyrażone w mailu, jak niżej;
  • panią ////////////  // ////////// /////////  z Nadleśnictwa Gdańsk zachęcam (mimo wszystko) do sformułowania odpowiedzi na pytanie: w oparciu o jaką wiedzę wysnuto tezę, iż nasadzenie "100 sadzonek leśnych drzew owocowych"  na obrzeżach kompleksu leśnego skompensuje wycinkę drzew biocenotycznych, zwłaszcza buków, wewnątrz lasu?

li tylko przewrotnie "licząc na poszerzenie swej wiedzy", czekam na wyjaśnienie, .....

i całkiem na poważnie: nie chcę zniechęcać, ale ta teza jest nie do obrony....

to mniej więcej coś - per analogiam - w stylu, gdyby mechanik samochodowy wymyślił, że urwane koło "malucha"  zastąpi przykładowo rowerowym....

dr inż. Sławomir Zieliński

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

Nadleśnictwo Gdańsk do kilku Osób

Szanowni Państwo,

najwyraźniej zaszło nieporozumienie dotyczące wspólnej akcji sadzenia drzew owocowych na obrzeżach lasu w sąsiedztwie ul. Bernadowskiej, zaproponowanej przez Nadleśniczego /////////// ///////////////.

Wyjaśnijmy kilka kwestii, które pojawiły się w Państwa mailach:

1.       kompensacja przyrodnicza

Zgodnie z art. 3 pkt 8 Ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. 2001 nr 62 poz. 627) kompensacja przyrodnicza to zespół działań prowadzących do przywrócenia równowagi przyrodniczej na danym terenie, wyrównania szkód dokonanych w środowisku przez realizację przedsięwzięcia i zachowanie walorów krajobrazowych. Wymagany zakres kompensacji przyrodniczej, zgodnie z  art. 75 ust. 5 ww. ustawy, określają decyzje, przed wydaniem których została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Ponadto zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 2 Ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko z późn. zm. (Dz.U. 2008 nr 199 poz. 1227) projekty dotyczące gospodarki leśnej wymagają przeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania na środowisko.

W przypadku lasów sporządzana jest ocena pn. „Prognoza oddziaływania na środowisko i obszary Natura 2000 Projektu Planu Urządzenia Lasu”. Jest ona jednym z dokumentów niezbędnych do zatwierdzenia przez Ministra Środowiska Planu Urządzania Lasu (PUL), który jest podstawowym dokumentem regulującym prowadzenie gospodarki leśnej, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach z późn. zm. (Dz. U. 1991 Nr 101 poz. 444). Wspomniana prognoza przedstawia rozwiązania mające na celu zapobieganie, ograniczanie lub jeśli zajdzie taka konieczność kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko.

W przypadku obowiązującego Nadleśnictwo Gdańsk PUL na lata 2015-2024 prognoza oddziaływania na środowisko nie zakłada konieczności przeprowadzenia kompensacji przyrodniczej w odniesieniu do prowadzonych zabiegów gospodarki leśnej w interesującym Państwa oddz. 237l leśnictwa Sopot. Powierzchnia ta pojawia się w dokumencie jedynie w odniesieniu do stanowisk wawrzynka wilczełyko, przy czym stwierdzono, że zalecane zabiegi gospodarcze, po uwzględnieniu zaleceń ochrony płatów populacji tego gatunku, nie wpływają negatywnie na stan tych populacji. Jedyne wskazanie kompensacji przyrodniczej w ww. dokumencie dotyczy ogólnego powiększania potencjalnych miejsc gniazdowania awifauny na terenie całego nadleśnictwa, przy czym wskazanymi formami kompensacji są: wywieszanie budek lęgowych, zimowe akcje dokarmiania ptaków i udostępniania wody pitnej.

W związku z powyższym w żadnym razie proponowana akcja sadzenia nie może być traktowana jako kompensacja przyrodnicza odnosząca się do działań w oddz. 237l. Prace leśne przeprowadzone na tej powierzchni są zgodne z zasadami zrównoważonej gospodarki leśnej i zapisami obowiązującego Planu Urządzania Lasu Nadleśnictwa Gdańsk.

2.       Sposób kontaktu z Państwem

Pozwoliłam sobie skontaktować się z Panem Maciejem Jankowskim, ponieważ otrzymałam informację, najwyraźniej niesłuszną, że Pan Maciej, do którego kontakt posiadaliśmy, jest jednym z Państwa reprezentantów. Dziękuję za wyjaśnienie, w przyszłości skorzystamy z pośrednictwa rady dzielnicy, a Pana Macieja przepraszam za niezamierzone obarczenie tą sprawą.

3.       Okoliczności złożenia propozycji akcji sadzenia

Zaproponowane przez nadleśnictwo sadzenie nie było efektem Państwa presji czy też opinii wyrażonej w opracowaniu społecznego audytu. Nadleśnictwo Gdańsk stara się wychodzić naprzeciw oczekiwaniom społecznym, a jednocześnie musi działać zgodnie z wymogami formalno-prawnymi, w szczególności z zapisami Planu Urządzania Lasu. Dlatego uwzględniając Państwa emocjonalny stosunek do lasów w bezpośrednim sąsiedztwie dzielnicy i rzeczonego oddz. 237l zgodziliśmy się przeprowadzić prace pod koniec 2023 r. w zakresie zmniejszonym o połowę tj. w ilości ok. 200-250 kubików (ok. 15% zasobu) zamiast pierwotnie planowanej wielkości pozyskania 500 kubików (ok. 30%). Nie oznacza to jednak, że Nadleśnictwo zrezygnuje w ogóle z prac gospodarczych w tej części lasów trójmiejskich. Rozumiem przywiązanie do pojedynczych nawet drzew, ale proszę zauważyć, że Nadleśnictwo Gdańsk uwzględnia społeczną rolę lasów przymiejskich poprzez zaliczenie ich w całości do strefy intensywnego oddziaływania społecznego. Nadal są to lasy gospodarcze, ale prowadzona gospodarka leśna jest zgodna z Zarządzeniem nr 58 Dyrektora Generalnego LP z dnia 5 lipca 2022 r. w sprawie wytycznych do zagospodarowania lasów o zwiększonej funkcji społecznej na gruntach w zarządzie Lasów Państwowych.

4.       Zamysł organizacji wiosennego sadzenia 

Zaproponowane przez Nadleśnictwo Gdańsk wspólne sadzenie drzew owocowych miało wyłącznie na celu umożliwienie Państwu udziału w akcji wspierającej lokalną przyrodę, która jest Państwu bliska, a jednocześnie działanie aktywizujące lokalną społeczność i będące zachętą do współpracy z leśnikami.

Podtrzymujemy swoją propozycję współdziałania. Jednocześnie, biorąc pod uwagę zaistniałą sytuację, proponuję pozostawić tę kwestię otwartą. Skontaktujemy się z radą dzielnicy i zgłosimy możliwość zorganizowania na spokojnie tego typu akcji, np. jesienią. Wspomniane sadzonki drzew owocowych zostaną natomiast posadzone przez nadleśnictwo we własnym zakresie.

Na koniec tej przydługiej, ale mam nadzieję wyczerpującej odpowiedzi na maile, zachęcona przez dr. inż. S. Zielińskiego do sformułowania odpowiedzi na pytanie: „w oparciu o jaką wiedzę wysnuto tezę, iż nasadzenie "100 sadzonek leśnych drzew owocowych" na obrzeżach kompleksu leśnego skompensuje wycinkę drzew biocenotycznych, zwłaszcza buków, wewnątrz lasu?” pragnę zauważyć, że takiej tezy nigdy nie stawiałam. A z racji błędnego założenia, że kompensacja w omawianej sprawie jest potrzebna, wniosek wysnuty przez Pana Zielińskiego musi być błędny (Arystoteles określał to mianem proton pseudos).

Z poważaniem

/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

Paweł Szutowicz do kilku Osób (nie znając poniższego maila S. Zielińskiego)

Szanowna Pani ///////

Pani wybaczy, ale zarówna ta odpowiedź, jak i sposób komunikacji pod postem na fb dotyczącym szkolenia w TPK nie napawają optymizmem jeśli chodzi o relacje między Nadleśnictwem Gdańsk a stroną społeczną (a przynajmniej tą jej częścią, którą reprezentuje przynajmniej część z osób z listy wysyłkowej). Mam wrażenie, że po krótkim okresie lekkiej zmiany narracji wracamy jednak do "starych, dobrych, sprawdzonych wzorców" - trwale zrównoważona wielofunkcyjna gospodarka leśna jest najlepsza na świecie, lasy TPK są lasami gospodarczymi (BTW - nie wskazała Pani źródła ewentualnej definicji prawnej "lasu gospodarczego", o co prosiłem w komentarzach pod postem), leśnicy wyśmienicie dbają o przyrodę, i wszystko wytłumaczą nam, maluczkim. 

Wskazuje na to Pani wypowiedź o naszym "emocjonalnym stosunku do lasu" oraz o tym, że "zgodziliście się" Państwo zmniejszyć zakres prac. Emocjonalny stosunek lokalnej społeczności do lasu jest elementem jego funkcji społecznej, i powinien być uwzględniany przez PGL LP "bez łaski". Co do audytu obywatelskiego - ujawnia on liczne przykłady wyznakowania drzew biocenotycznych, w tym dziuplastych, które - jak mi się zdaje - powinny zostać "na pniu", czy to zgodnie z rozporządzeniem w sprawie wymagań dobrej praktyki leśnej, czy to zgodnie z Instrukcją Urządzenia Lasu (poprzednią i obecną), czy to zgodnie z Planem Ochrony TPK, czy to w końcu zgodnie z publicznymi deklaracjami Pana Łukasza Plonusa, składanymi na łamach gazety Zawsze Pomorze odnośnie "objęcia drzew biocenotycznych szczególną uwagą". Na marginesie nadmienię, że dosłownie miesiąc po tej deklaracji dokonaliście Państwo wycinki ewidentnych drzew biocenotycznych w wydzieleniu 89f, w leśnictwie Renuszewo, mimo, że zostały wyraźnie Państwu wskazane, i mimo, że bardzo prosiliśmy o ich pozostawienie na pniu.

Już ta jedna sytuacja pokazuje jako to Państwo "starają się wychodzić naprzeciw oczekiwaniom społecznym". Wystarczy spojrzeć na dowolne forum internetowe dotyczące TPK, by przekonać się jak bardzo społeczeństwo docenia Państwa starania. Z moich własnych doświadczeń mogę wymienić: 

- organizowanie corocznych pseudokonsultacji, w których każdorazowo informowaliście Państwo, że ich wyniki nie wpłyną na zaplanowane zabiegi, 

- określenie głosów zebranych przeze mnie bodajże w lutym 2022 roku mianem "spamu"

- wprowadzenie skrajnie nieprzyjaznego w obsłudze sposobu składania uwag w ramach owych konsultacji w lutym 2023 roku

- okaleczenie rosnącej w wydzieleniu 101c leśnictwo Renuszewo biogrupy składającej się z buka "trójki" i wrastającej w niego sosny - mimo moich próśb, kierowanych osobiście do kierownictwa Nadleśnictwa, by to drzewo oznaczyć jako biocentyczne i pozostawić w stanie nienaruszonym (gdy później wylałem moje żale kierownictwu Nadleśnictwa usłyszałem "no tak, to bardzo przykra sprawa, ale przecież  Pan wie z kim my musimy pracować" - tak jakby to ZUL sam sobie wyznaczył to drzewo do wycięcia)

- konsekwentne odmawianie informacji o wynikach szacunków brakarskich - w oparciu o sprzeczne z prawem zarządzenie DGLP nr 48 z 2010 roku (na marginesie dodam, że Lasy i Obywatele wygrały kilkadziesiąt spraw sądowych dotyczących odmów udzielenia informacji opartych na tymże zarządzeniu, przy czym PGL LP konsekwentnie odmawiały wykonywania tych wyroków).

Spoza moich osobistych doświadczeń dodam swoisty Mount Everest wychodzenia naprzeciw oczekiwaniom społecznym, czyli pozwanie Brunona Wołosza z art.212 kk, za to, że powiedział prawdę - jak się bowiem dowiadujemy z konferencji prasowych Pana Dyrektora Kossa, w PGL LP w ostatnich 8 latach dochodziło do licznych nieprawidłowości, naruszeń prawa i innych wątpliwych moralnie i prawnie zdarzeń - najwyraźniej jednak, tylko leśnik może zarzucić innemu leśnikowi zachowania korupcjogenne.

Najnowszym przyczynkiem do owych starań ze strony Nadleśnictwa jest kwestia realizacji zarządzenia nr 58. Jest Pani pierwszą osobą, od której słyszę, że to zarządzenie zostało wdrożone w TPK. Pismem z dnia 25 kwietnia 2023 roku Nadleśnictwo poinformowało mnie, że lasy o zwiększonej funkcji społecznej nie zostały jeszcze wyznaczone, bo nadleśnicza jeszcze się nie zdecydowała, i że pewnie kiedyś zostaną wyznaczone, ale nie wiadomo kiedy. Jeśli coś się w tej kwestii zmieniło - to proszę o przekazanie stosownego zarządzenia, lub choćby wywieszenie go na stronie Nadleśnictwa w zakładce "Aktualności" - bo w tej chwili nie ma tam ani śladu takiej informacji. Z drugiej strony, niepoinformowanie społeczeństwa o tak wiekopomnym zdarzeniu w historii Nadleśnictwa świetnie wpisuje się w piękną tradycję "starań wychodzenia naprzeciw oczekiwaniom społecznym".

Swoją drogą, sam fakt wyznaczenia lasów o zwiększonej funkcji społecznej nic nie znaczy. Jak Pani zapewne wiadomo, zarządzenie nr 58, powszechnie krytykowane przez organizacje społeczne i przyrodnicze jako zagrywka PR-owa, daje nadleśniczemu pełną swobodę w kształtowaniu gospodarki leśnej prowadzonej na takim terenie. Kluczowym jest zatem pytanie - w jaki sposób zmieni się gospodarka leśna w TPK w związku z wyznaczeniem lasów o zwiększonej funkcji społecznej? Zaznaczam, że jest to pytanie retoryczne. Odpowiedź znajdę sobie sam, gdy objawi się stosowne zarządzenie Nadleśniczego Nadleśnictwa Gdańsk.

Sugestię, że propozycja wspólnego sadzenia drzew owocowych miała nam umożliwić udział w akcji wspierającej lokalną przyrodę, traktuję w kategorii żartu. Wspieramy lokalną przyrodę na co dzień - domagając się diametralnej zmiany gospodarki leśnej w TPK, oznaczając drzewa biocenotyczne i pomnikowe, i wykonując za Państwa Waszą pracę poprzez wynajdywanie stanowisk gatunków chronionych (taksator, który przegapił dwa stanowiska złociszka jaskrawego w wydzieleniu 89d w leśnictwie Renuszewo był albo ślepy, albo niedouczony, albo po prostu uprawiał sabotaż).

Na koniec kwestia prawa. Nie jest prawdą, że "takie mamy prawo" i że "dopóki prawo się nie zmieni to trzeba ciąć" (upraszam wybaczenia za skróty myślowe). Prawo jak najbardziej pozwala na podejmowanie różnych działań w celu zmiany profilu gospodarki leśnej w TPK. 

Możecie Państwo wprowadzić gospodarstwo specjalne z bardzo surowymi wytycznymi dla prowadzonej w nim gospodarki leśnej.

Możecie ustanawiać drzewostany referencyjne.

Możecie podejmować inicjatywy w zakresie tworzenia rezerwatów - nie tylko od święta, ale też na co dzień (swoją drogą, 90 lecie PGL LP również było obchodzone bardzo hucznie; dlaczego zatem nie uczczono go utworzeniem 90 rezerwatów?)

Możecie podjąć inicjatywę w celu zmiany decyzji Ministra o utworzeniu w TPK lasów ochronnych (taka inicjatywa leży w rękach DGLP), poprzez drastyczne ograniczenie pozyskania drewna (zgodnie z rozporządzeniem w sprawie szczegółowych zasad i trybu uznawania lasów za ochronne oraz szczegółowe zasady prowadzenia w nich gospodarki leśnej).

Możecie zaimplementować plan ochrony TPK w nowym PULu - w całości.

Możecie w końcu tak ukształtować nowy PUL, by cztery pierwsze funkcje lasu były w TPK dominujące - ustawa nie nakazuje bowiem by w każdym lesie realizować każdą funkcję w równym stopniu.

Trzeba tylko chcieć - niestety, jak do tej pory leśnicy angażowali się głównie w projekty "betonujące" obecną sytuację - czy to torpedując nowelizacje ustawy o lasach w 2014 roku, czy to popierając kuriozalną nowelizację ustawy przeprowadzoną z inspiracji polityków Suwerennej Polski latem 2023 roku (przy innej okazji) chętnie podzielę się moimi refleksjami na jej temat.

Chcecie Państwo współpracy ze społecznością lokalną? To zmieńcie swoje podejście, wykażcie się inicjatywą - zgodną z oczekiwaniami społecznymi, i zmieńcie sposób prowadzenia gospodarki leśnej w TPK.

Proponuję, byśmy zakończyli dyskusje na tym forum - nie chcę męczyć pozostałych osób naszymi wywodami. Zakładam, że i tak spotkamy się na planowanych konsultacjach "w dzielnicach".

Z poważaniem

Paweł Szutowicz

/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

Sławomir Zieliński do kilkunastu Osób (nie znając powyższego maila P. Szutowicza)

Pani //////

moja odpowiedź nie będzie przydługa...

skoro już była Pani tak uprzejma i wywołała mnie do tablicy odpowiem możliwie krótko, mając na uwadze szacunek do upływającego czasu: 

  • przywoływanie oczywistych zapisów prawnych w tym gronie niczemu nie służy, właśnie dlatego, że są oczywiste///
  • nad przywołanymi przez Panią formami "kompensacji" dla ptaków, zwłaszcza w kontekście likwidacji (przez Pani pracodawcę) ich naturalnych mikrobiotopów, zwłaszcza drzew dziuplastych, a także z uwagi na zalecenia w tej kwestii Planu ochrony przyrody dla Nadleśnictwa Gdańsk, wypada litościwie zamilczeć, co czynię///
  • ośmielam się twierdzić, że nie rozumie Pani relacji człowiek/drzewo, którą to relację określa Pani "przywiązaniem"///
  • szkoda, że w swoim w istocie przydługim mailu nie wspomniała Pani o powszechnym wycinaniu drzew biocenotycznych w TPK, dewastowaniu dróg/dróżek/bezdroży leśnych przez leśny sprzęt, niszczeniu stanowisk gatunków chronionych, ignorowaniu tzw. głosu społecznego itd. itp. - od lat i nadal///
  • i proszę może choćby z wolna zrozumieć, że to nie Nadleśnictwo Gdańsk (w tym Pani) jest pracodawcą lokalnych społeczności - jest dokładnie na odwrót///

co zaś do Arystotelesa,... to może dla Pani Sienkiewicz: "Nie nos dla tabakiery, a tabakiera dla nosa"

Sławomir Zieliński

www.mikrobiotop.pl

ps

z uwagi na Pani jednak twórczy wysiłek, a i mój, poszerzę nieco krąg Odbiorców...

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

Coś się zmieniło w przedmiotowej kwestii po 15 października 2023 ?

to jest pytanie prawie retoryczne.... rozczarowanie to mało powiedziane....

SPOŁECZNY SPRZECIW WZGLĘDEM WYCINEK I POLOWAŃ

Gdańsk 12.03.2024 r.

PETYCJA

Trójmiejski Park Krajobrazowy

 Szanowna Pani

Paulina Hennig-Kloska
Ministra Klimatu i Środowiska

Szanowna Pani Ministro

W imieniu wszystkich tych, którym leży na sercu dobrostan i przyszłość Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego (TPK), a którzy się tu podpiszą, zarówno przedstawicieli społeczności lokalnych, jak i osób z całej Polski:

  • jako od lat zaangażowani i świadomi środowiskowych zagrożeń przy­rodnicy i społecznicy, zwracamy się w oparciu o dostępną wiedzę i powszechnie uznane, a niepokojące prognozy dla biosfery (strefy życia) Ziemi, o jak najszybsze podjęcie decyzji ukierunkowanej na TRWAŁĄ ELIMI­NACJĘ Z TPK FUNKCJI GOSPODARCZEJ, tj. KO­MERCYJNYCH WYCINEK I POLOWAŃ prowadzonych przez tutejsze Nadleś­nictwo Gdańsk.
  • Innymi słowy – domagamy się, jako pełnoprawni właściciele tych lasów, odzyskania ich dozoru od dotychczasowego administratora (a naszego pra­cownika) – Nadleśnictwa Gdańsk i przekazania jurysdykcji oraz kompe­tencji w zakresie sprawowania zarządu nad tymi lasami na jego właściciela, czyli lokalne społeczności, poprzez WYBRANE W WOL­NYCH WYBO­RACH SAMORZĄDY.
  • Przypominamy ponadto, że 100 lat temu społeczeństwo Polski powie­rzyło Lasom Państwowym wspólne dobro narodowe do odpowiedzial­nego nim zarządzania i gospodarowania, lecz zarówno w TPK, jak i w całej Polsce, instytucja ta zawiodła pro-przyrodnicze i pro-społeczne oczekiwania, na co dowodów aż nadto.

Niektóre elementy naszego pakietu argumentacji w sprawie TPK

  • Potrzeby około 100 pracowników PGL Lasy Państwowe (RDLP w Gdań­sku + Nadleśnictwo Gdańsk) nie mogą stanowić wyznacznika i domi­nanty potrzeb ponad 1 mln mieszkańców aglomeracji Trójmiasta (Gdańsk, Sopot, Gdynia) i Małego Trójmiasta (Rumia, Reda, Wejherowo) oraz innych sąsia­dujących z TPK jednostek osadniczych, a ponadto osób sympatyzujących z TPK z całej Polski.
  • TPK jest spektakularny, tak pod względem puli przyrody ożywionej, ale zwłaszcza zasobów rzeźby terenu i priorytetowego krajobrazu, na skalę co najmniej europejską. Ta rzeźba, a dzięki niej i krajobraz, to niepowtarzalne w swoim rodzaju świadectwo dawnej obecności lądolodu skandynawskiego w północnej Polsce i procesów związanych z jego deglacjacją, w tym topnie­niem.
  • TPK współtworzy z Aglomeracją Trójmiejską jedyny tego typu w Polsce wielkoobszarowy układ przestrzenny. To cywilizacyjny walor, ale i zagrożenie. Wskutek postępujących procesów urbanizacji Park nieuchronnie ewoluuje w kierunku przestrzeni „domykanej” ludzką zabudową z wszystkich stron.
  • Zagrożeń „zewnętrznych” TPK jest wiele, zaś z „wewnętrznych” jako wiodąca wskazywana jest przez naukowców gospodarka leśna.
  • W w/w uwarunkowaniach, przy konieczności mądrej realizacji rozlicz­nych oczekiwań społecznych, ale i ochrony niszczonej przyrody, prowadzone w TPK wycinki i polowania nabrały cech narastającego absurdu i anachroniz­mu, ale i postępującego zagrożenia dla coraz bardziej eksplorowanego przez ludzi obszaru Parku.
  • Eliminacja polowań i pozostawienie możliwości jedynie incydentalnych wycinek związanych z wymogami bezpieczeństwa zwiększy, naszym zdaniem, poczucie integrującego i twórczego kontaktu ludzi z lasami TPK, wpłynie na zachowania zwierząt (w tym dzików) w kierunku naturalnego ograniczenia ich migracji do miast, ale i przyczyni się np. do ochrony przeciwpowodziowej terasy nadmorskiej pokrytej  zwartą zabudową miejską.

Nadleśnictwo Gdańsk przez kilkadziesiąt już lat, nie wykazało się roz­sądnym empatycznym podejściem do mieszkańców aglomeracji i przyrody. Ponadto nie pokusiło się o mądre planowanie strategiczne. Pracownicy tej instytucji w skali lat nie uwzględnili, w żaden praktycznie sposób, uwarun­kowań środowiskowych sąsiedztwa zarządzanych lasów z rozległą metropolią. Nagminnie ignorowali uwagi, projekty i oczekiwania społeczne, w tym w zak­resie, np. tworzenia rezerwatów przyrody, użytków ekologicznych czy ochrony stanowisk cennych gatunków. Co więcej – odważyli się nawet pozwać jednego z aktywistów do sądu (sprawa z art. 212 Ustawy Kodeks Karny ciągle w toku...).

Nadleśnictwo Gdańsk nie postępowało jak uważny dobrze wykształcony DOZORCA MAJĄTKU, NASZ PRACOWNIK, lecz jak zachłanny WŁAŚCI­CIEL lasów Skarbu Państwa (którym nie jest), czym wyczerpało pokłady ludzkiej cierpliwości. Podobnie jak i inne nadleśnictwa w Polsce.

APELUJEMY O LIKWIDACJĘ JURYSDYKCJI NADLEŚNICTWA GDAŃSK NA OBSZARZE TRÓJMIEJSKIEGO PARKU KRAJOBRA­ZOWEGO. SZANSĄ NA UTRZYMANIE UNIKATOWEGO ZASOBU I WSZECHSTRONNYCH FUNKCJI EKOLOGICZNYCH I SPOŁECZNYCH TPK BĘDZIE WYGASZENIE W NIM GOSPODARKI LEŚNEJ, W TYM POLOWAŃ.

ZASOBY TPK I JEGO WALORY TO DOBRO NARODOWE. UPRZEJ­MIE, ALE I STANOWCZO PROSIMY, ŻEBY O TYM PAMIĘTAĆ.

Autorzy petycji

Sławomir Zieliński, Marcin S. Wilga, Michał Kochańczyk, Brunon Wołosz, Zenon Kruczyński – autorzy koordynujący niedawno pracę kilkudziesięciu osób przy powstawaniu tematycznej książki: „O ten las za daleko! Rozrachunek społeczny postępowania PGL Lasy Państwowe w Trójmiejskim Parku Krajobrazowym”. 2022.Wyd. Arche, Sopot.

P.S. Polecamy lekturę tej książki Pani Ministrze dla rzeczywistego oglądu sytuacji w TPK. A także recenzji tej pozycji autorstwa pani Prof. Ewy Symonides, wybitnej polskiej biolog i byłej Głównej Konserwator Przyrody, do odczytania tu:

http://mikrobiotop.pl/index.php/2022/12/21/recenzja-pani-profesor-ewy-symonides/ 

https://www.petycjeonline.com/trojmiejski_park_krajobrazowy_spoeczny_sprzeciw_wzgldem_wycinek_i_polowa?fbclid=IwAR3EinyVm4m0hwDGpr1oYBTjV_c3VPPkmSBVFSLaG-4_ggfpMwV2-76WJdw#form

BARDZO PROSZĘ O PODPISYWANIE I JAK NAJSZERSZE ROZPROPAGOWANIE LUB SZEROWANIE... (jak kto woli). BARDZO DZIĘKUJĘ.

ps. pamiętajcie, że trzeba potwierdzić swój podpis via/e-mail...........